درود برتو که خوبی ...
خوزستان
دلی که جاوادنه برای
ایران می تپد و همه ایرانست.
ایران ، سرزمین ارزنده تر از
دل و جان ما
که ازدل و جان بیشتر دوستش داریم ،
درروزگاران گوناگون تیر رس دشمنانی خیره سر و
کور بوده و این دل همیشه تپنده و
همچنان جوشنده درتاریخ از
ناکسان وخسان پیرامون و
دور چه دردهایی که ندید ! ...
ازجاهایی که دراین مرز مردپرور و خاک رنجدیده
درتاریخ بیشتر ازهمه جاها آزاردید ،
دل همیشه تپنده ایران ،
خوزستان بوده است .
چنانکه تاریخ می نمایاند استانی که امروز درایران
خوزستانش می نامیم همیشه به این آب وخاک
وابسته بوده و چون ذره ای جدانشدنی گرد هسته
ایران درگردش بوده است و پایتخت
داریوش بزرگ، شوش ــ
که دریونان کهن سوس susa
می گفتند چون درزبان یونانی حرف ش نیست ــ
خود گواه آشکاری براین است که این خاک
همیشه سربلند ــ خوزستان ــ همیشه ازآن ایران
بوده و بهانه های من درآوردی آنکه که هشت سال
این مرزمردپرور آریابوم را برای ــ
به گمان خام خود ــ بازستاندن آن به کشوری عربی
به خاک وخون وآشوب کشید ، جز یک مشت یاوه
گزافه نبوده و چه زود که آن جانی متجاوز ( صدام )
و هم اندیشان نامردش به سزای آنچه که
درخورش بودند ، رسیدند و آرزوهای خامی
چنین باد آورده و بی پایه ای را
باخود چه زود به
گور بردند .
به : جاودانگانی که هشت سال
ازخود گذشتند و ازخود بجا گذاشتند
بهترینها و جاودانه ترینها را ...
آنانکه با خون خود برنشان
همیشه پررنگ ایران
رنگی دیگرزدند ...
ای قلب تیر خورده درخون ما تپیده .
خون تو تا جهانها خورشید آفریده .
هرگز جدا نبودی ازآب و خون میهن .
مهر تو می خروشد درخون زنده ی من .
تو در منیّ ومن در آب تو می خروشم .
من تشنه ی تو بی تاب چشمه های نوشم .
کارون و کرخه ی توخونیست در دل ما .
ایران خروشی از تست . رودی خروش دریا .
از تابش تو ایران خورشید می فرو زد .
خورشید تو امیدی جاوید می فرو زد .
خاک تو میهن من ای خاستگاه خورشید .
تو همچنان فرو غی بر سرزمین امّید .
تو زنده تر زمن در من یک جهان فروغی .
درچشم تشنه ی من تا بی کران فروغی .
نام تو درنشان خورشید می درخشد .
خورشید تو زمهری جاوید می درخشد .
چشمت در خششی از پیروزی امید ست .
چشم تو از فروغی تا بی کران نوید ست .
درحُور تشنه ی تو خونی ز آفتابست .
درچشم دشمن ما خون تو زهر نابست .
درباتلاق خشمت درمانده دشمن تو .
برخشم دشمن کور ، پیروز ، میهن تو .
راز خروش اروند ازلرزه ی دل ماست .
ایران زموجِ خونِ تو لرزه ای به دنیاست .
هریک زنخلهای تو سر بلند و برپا ـــ
یار تواند و ترسی درجان دشمن ما .
ای باسرشت خاکت پیوند قهرمانان .
می روید اززمینت آو ای جاو د انان .
ای قلب رنجدیده خاک ستمکشیده .
ــ از دشمنان نامرد ، چشمت چها ندیده !
خاک تو سربلند از نام بلند ایران .
راه تو سرفرازاز گا م بلند ایران .
