بانام خداوند مهرآفرین...
به نام نامی مهر...
فردوسی بزرگ !:
درود بر تو همیشه ازآسمان و زمین...
ایران بزرگ من !:
با درود و خوش آمد گویی به خوانندگان ارجمند و بافرهنگ .
به آگاهی می رساند همه سروده ها و نوشته ها و کارهای این پایگاه
از فرزندی از این آب و خاک آزاده به نام حسن توکلی رودسری بوده
که بانام سرایشگری ( شاعری ) زادمهر مهرآفرین بیشتر از ۱۵ سال
است که می سراید و می نویسد.
برداشت هرگونه از سروده ها و نوشته ها و چهره ها( تصاویر ) این
پایگاه دردیگر پایگاههای اینترنتی و یادر نشریه ها و... بانام سراینده
و نویسنده اش ( ذکر منبع ازاین پایگاه ) ایرادی ندارد.
نوروز بزرگ ایرانی :
بالاترین و سرافراز ترین فرهنگ آسمانی درتاریخ
... و این بی هیچ چشمداشتی به تند روی و خشک مغزی ( تعصب و
غرض ورزی ) به فرهنگ و اندیشه میهنی است. و براستی چرا خشک
مغزی و تعصب و کوربه راستی ها نگریستن؟
آنچه که بوده وهست و ازروزهم روشن تر است ،
چراباید از چشم بینا به کنارافکنده شود؟
ومگر می شود خورشید را دید و تابندگی آن را از دیده دور داشت؟...
...چگونه ؟...
اینکه درتاریخ ،بالاتر و ارزنده تر از آیین و فرهنگ بزرگ و جاودانه
نوروز ایرانی ، نمونه ای از گروههای نام آور اندیشه و فرهنگ انسانی
نبوده است ، یک پدیده بزرگ و روشن تاریخی است.ببینید هریک از
گروههای انسانی درجهان ، نوروزویژه ای دارند و سالی تازه تر از
سال پیش. بااین همه ، هیچ یک ازآنها زیبایی و بلندی و هنر و تازه گی
و ارزنده گی نوروزبزرگ ایرانی راندارند.
عربها که هرگز بهارندارند. در سرزمین خشک عربستان که ازآن به
عربستان سنگی یاد می شود ( سرتاسر حجاز و مکه ) درسراسر سال
آفتاب به یکسان می تابد و در آنجا دریک سال از همه بخششهای
خدایی تنها یکبار باران سیل آسا یی فرو می ریزد
وبس. چنین است که در بیابانهای بی آب و کشت عربستان خشکی
( سنگی ) که در سخن خداوند بزرگ در نُبی ارجمندآسمانی
( قرآن کریم ) به وادٍغیرذی زرع
( سوره ابراهیم آیه 37 اززبان حضرت ابراهیم ) یاد شده است ،
جز شن وماسه وسنگ وکلوخ و خاربیابان ( وازخارهای آن : خار
مغیلان زبانزد است ) چیزی به چشم نمی آید. ریگزارهای سوخته ای
که در تاخت وتازمشتی فرمانروایان صحرا و ریگ
است.این بود که تازیان عرب نه نوروزی داشتند و نه شیوه
ارزشمندفرهنگ دید و بازدید و
این بود که پیغمبر بزرگ و گرامی اسلام درکنار باور به خدای یگانه
( اندیشه توحید ) بیش ازپیش به برپا داشت آیین و فرهنگ برادری و
نیکی به هم و استوار ساختن شیوه ارزنده پیوندهای دوستی وبرادری
( صله رحم ) فرمان داد.اینان که از پرورش بیابانی و
در به دری خود جز برادرکشی و دست درازی به جان و ناموس هم
بیشتر فرانگرفته بودند .
دردیگر مردم جهان نیز آغاز سال تازه به گونه ای خشک و بیرون از
اندیشه بزرگ و همچنان سبز رویندگی و زایایی و تازه گی است و
درآنها هرگز اندیشه زندگی دیده نمی شود که به دید
وبازدید هم بروند و فرهنگ والای دوستی و پیوند آسمانی خویشاوندی
را درخود استوار سازند.
ازنمونه های آشکار آن : زادروز حضرت مسیح و جشن سال نوی
مسیحی ( کریسمس ) در اروپا و آمریکاست که دراوج زمستان برگزار
می شود و درآن اندیشه و فرهنگ و شیوه والای
دید و بازدید و استوار ساختن آیین ارزشمند دوستی و خویشی و
برادری جایی ندارد.
براستی که باید به ایران بزرگ و ایرانی بافرهنگ آفرین گفت.
برپایی شیوه ارزنده نوروزبزرگ
آنگاه که سبزه ها می رویند و گلهاشکفته می شوند و زندگی تازه ای
بهتر ازپیش آغاز می شود ،و درکنارآن شیوه بسیار ارزشمند دید و
بازدید ایرانی ــ که در همه جهان شناخته شده و زبانزد است ــ
و استوار ساختن دوستی ها بالاترین و
ارزنده ترین اندیشه و فرهنگ آسمانی ایرانی درتاریخ است که
همچنانکه دیدیم این فرهنگ آسمانی درهیچیک از گروههای نام آور
تاریخ دیده نشده که ازایران بزرگ و ایرانی سرافراز به
مردم دور ونزدیک جهان ، بازده ( اثربخش ) بیشترین ووالاترین
اندیشه و فرهنگ بوده است .
...به ویژه به تازیان عربی که به تازه گی بااین آیینهای بشکوه و
ارزنده ایرانی آشناشده بودند.اینان نوروزرادرزبان خود نیریزگفتند.
... این است که ایران بزرگ :
سراسر درهمه تاریخ ، سبز وبهاری بوده است ...
... و اندیشه سبز رستن را برکویر تاریخ افشانده است.
...و چنین است که
سبز بلند تناوری است که همچنان سرافراز و پایدار و استوار
بر بلندای روزگار
سربلند ترین و سرفرازترین و جاودانه ترین است.
و استوارتر ازپیش همچنان سرفراز جاودانه خواهد بود
و پایدارتر دردل تاریخ خواهد تپید...
... و چنین است که من سروده ام :
ای سبز تر زراز باغ و جوانه ،ایران!
ای زنده تر زشور عشق و ترانه ، ایران!
ازریشه ای تناور می رویی وبلندی.
ــ آزادتر زرازسرو زمانه ،ایران !
ای بی کرانه تر از اوج ، رازبلند پرواز!
ای دیده تو اوجی تا بی کرانه ، ایران !
برپایی و بلندی ای سرفراز تاریخ.
نامت بلند و بر پا تا جاودانه ، ایران!
مهر تو آتشین تر از آفتاب و آتش ــ
خوش می کشد بناگاه ازدل زبانه ، ایران !
تو بهترین سرودی ای شور سبز رستن.
می رویم از سرود تو عاشقانه ، ایران!
بال و پر تو تشنه ای تشنه تر زپروازــ
پر می کشد چه زیبا تا بی نشانه ،ایران !
سبز و سفید و سرخت والاترین نشانت.
هرگزندیده تاریخ اینسان نشانه ،ایران!
تو راز سرفرازی بهتر ز سرو نازی.
ای نازنین ترین در یاد زمانه ،ایران!
یاد تو باد و باران در سرزمین سوزان .
ای بر کویر امیدی از باغ و دانه ، ایران!
هر بار در نفسها می آیی و پس ازآن ـــ
یاد تو می شود باز در دل روانه ،ایران!
زیبا بروی ای مهر ای همچنان تناور.
ای سبزتر زراز باغ و جوانه ، ایران!
