بانام خداوند مهرآفرین...
به نام نامی مهر...
پدر آسمانی و ارجمند اندیشه و
فرهنگ و زبان و تاریخ
آسمانی ایران بزرگ!،
...فردوسی بزرگ!،
درود بر تو همیشه ازآسمان
... و زمین...
ایران بزرگ من !
توهمچنان بزرگی ...
به آگاهی می رساند همه سروده ها و نوشته ها وکارهای این پایگاه
ازفرزندی از این آب وخاک مردپرور و آزاده به نام حسن توکلی رودسری ــ کارشناس زبان و
ادبیات ارزشمند پارسی ــ می باشدکه بانام سرایشگری ( شاعری ) زادمهر مهر آفرین
بیشتر از ۱۵ سال است که می سراید و می نویسد.
برداشت هر گونه ازکارهای این پایگاه ( ازسروده ها و... ) دردیگر پایگاههای اینترنتی و یا
درنشریه ها و...بانام سراینده و نویسنده اش ( یاد ونام نویسنده این پایگاه ) ایرادی ندارد.
دریای همیشه ایرانی ــ پارسی اومان رابیشتر بشناسیم.
چنانکه درکارپیش این تارنما( وبلاگ ) گفته شد ، ازهزاره های تاریخ
کهن این سرزمین تاآنگاه که تازیان به ایران بزرگ آمدند ، دریایی
که درکناردریای پارس ( همان که تازیان آن راخلیج فارسش
خواندند ) بوده و به یاری تنگه ای که هم اینک تنگه هرمز
می شناسیم، جدامی شده دریای اَوْمان می خواندند و پارسیان این نام
راازآن رو بر این دریای بزرگ برگزیده بودند که بی درنگ و پی در پی
درخروش و ازاینکه باآبهای آزاد پیونددارد، همچنان بزرگ و
خروشان و نامیراوماندگاراست.چنین بودکه همچنانکه یاد شد ، آن را
به نام اَوْمان خواندند. و این نام ، آمیزه ای از او و مان به چم ( معنی )
آب جاوید وماندگار می باشد. واژه آب رادرپارسی باستان ( چنانکه
دراوستاهم آمده ) اَوْ می گفتند وازآن روکه و و ب درگویش زبانی
( که هردو درزبانشناسی واکه های لبی اند ) جای خود را به هم
می دهند ( مانند وفره درپارسی باستان و ورف درگیلکی و برف در
گویش امروزفارسی ) درروزگاران دیگرازساختاراو به درآمده و به
ساختارگویشی آب درزبانهاراه یافته است.
مان هم که درآمیزه اومان پارسی کهن درآمده ، پسوند ماندایی و
جاودانگیست .ازسوی دیگر، ایرانیان کهن به همه سرزمینهای جنوبی
این سرزمین پهناور ،هرمزمی گفتند.وچنین است که امروزه تنها
سرزمین کوچک میان آبی ( جزیره ) هرمزدردریای همیشه پارس
امروزایران و تنگه هرمزواستان هرمزگان و نامهایی چون
رامهرمزبازمانده همان هرمزبزرگ کهن ایران بوده که ایرانیان باستان
به سرزمینهای جنوبی ایران بزرگ کهن می گفتند.چنین بود که ایرانیان
خداپرست ــ که همیشه دردین ودینداری پیشگام دیگر مردم دور
ونزدیک جهان بوده اند و یکی ازراههای پیوند اندیشه های ارزشمند
یکتاپرستی به اعراب همین سرزمینهای جنوبی و مرزهای آبی باآنان
بوده است ــ به نام نامی خدای بزرگ ، هرمز ( اورمزد ، اهورامزدا ) آب
همیشه جاویدان و پرخروش همسایه دریای پارس را همچنان زاینده و
جاوید می دانستند و بدان دریای اَوْمان گفتند . و اعراب درروزگاران
دیگر که بر سرزمینهای پیرامون دور و نزدیک چیره شدند، آن رابه
همین نام ( بااندکی دگرگونی ) عمّان خواندند. هم اینک پادشاهی نشین
امان ( به پایتختی مسقط ) همان نام اَوْمان را به زبان و گویشی
دگرگون می نمایاند.
...و چنین است که من سروده ام :
ای همیشه در خاکم چشمه ای زجام تو ،
ازدلم چه می جوشد چشمه ای به نام تو !
پرخروشترازمن تو خروش ایرانی.
تشنه تر زدریایت زنده ام زجام تو .
نام زنده ات اومان زنده در دل ایران.
مرده واژه عمان ازشکوه نام تو.
توزچشمه ایران پر خروش و جوشانی.
می تراود از ایران چشمه ای زگام تو.
خاک تشنه ام مست زندگی زجام تست.
ای همیشه درخاکم چشمه ای ز جام تو.
یادآوری:
درباره کار تازه ننگ آور گوگل چندی پیش در پایگاه
خود چنانکه در بخش بایگانی نوشتارهای این پایگاه
(آرشیو موضوعی) می بینید ،
دشمنان کورفراخوانده ام.
مرزبانان زبان همیشه ارزنده و جاوید پارسی !
بیایید واژه های بیگانه ای چون خانم و آقا و پرچم را ــ که بازمانده و تفاله شوم
بیگانه دشمن کورند ــ از گستره همیشه سبز و بهاری زبان پارسی بزداییم.
واژه های خانم و آقا بازمانده تفاله شوم بیابانگردان مغول وواژه شوم پرچم :بازمانده
وتفاله شوم ترکان مغولی غز می باشند.
... بجای آنهاواژه های بسیار زیباتر و سره پارسی بانو( به جای خانم ) و واژه زیبای
سرور یا گرامی یا بزرگوارراجایگزین واژه شوم آقا نماییم و بجای پرچم ،
واژه زیبای درفش رابکارببریم.
