فردوسی بزرگ !:
درود بر تو همیشه...
ایران بزرگ من ! :
توهمچنان بزرگی ...
با درود و خوش آمد گویی به بزرگواران و ارجمندان خواننده.
به آگاهی خوانندگان بافرهنگ و اندیشمند می رساند همه سروده ها و
نوشته های این پایگاه از فرزندی از این آب و خاک پاک نژاد و آزاده
به نام حسن توکلی رودسری ــ کارشناس زبان و ادبیات ارزشمند
پارسی ــ بوده که بانام سرایشگری ( شاعری ) زادمهر مهرآفرین
بیشتر از ۱۵ سال است که شعر می سرایدوکتاب می نویسد.
برداشت هر گونه از سروده هاو چهره ها ( عکسهای ) این پایگاه
دردیگر پایگاههای اینتر نتی و یا درنشریه ها و... بانام سراینده
( شاعرش ) ( ذکر منبع ازاین پایگاه ) ایرادی ندارد.
خدا بهترین ...
ایرانی خداپرست...
زیباترین و بهترین واژه پارسی ، واژه خداست .ازهر دیده ای که بنگرید ،
اوجی از ژرفای بی کران هرآنچه که در دیده آدمی به نام خوب و خوبی وبهترین و زیباترین
شناخته و نگریسته می شود ، درآن برپاست.
زیباشناسی ، ژرفاشناسی ، روانشناسی ،روانکاوی ، رفتارشناسی
( اخلاق و هنجار ) ،بنیادارزش شناسی ( شناخت ارزشها : باید ها و نباید های گروهی یا
اجتماعی ) ، هستی شناسی ( در فلسفه و چرایی آمدن و بودن ... ) و... درنهاد این واژه زیبا و
بلند پارسی ، بی کرانه خودجوش می تراود .
زیباشناسی آن به این است که ساختاری بهتر و
دیدنی ترازآن در هیچ زبان و ادبیاتی نیست . خدا: آنکه از خود می تراود و در خود می جوشد
و چه رساتر ازاین که آنکه آفریده و آفرینند ه می باشد ، جز این نیست که نیازی به هیچ ندارد
و جز از خود نمی ترواد و جز در خود نمی جوشد که :
لم یلد و لم یولد.
... و برای هرآنچه که آفریده است ، براستی ،
آفریننده است و آفرینش بزرگ اورا مانند و همتایی نبوده ونیست و
خود ازکسی نزاده و نزاییده است که :
... ولم یکن له کفوا احد.
... و نیاز به انباز ( شریک ) و همیار نداشته وهم آن بزرگ و والاست که :
الله الصمد.
چنین است که بنیاد زیباشناختی واژه زیبای پار سی خدا ازهردیده زیبا و رسا و گویای هرآنچه
که باید از آفریننده بگوید ...آنکه همه و هرچیزراتنها آفریده و به یک نیرو و اندیشه یکتا
و بی همتا و خودجوشی ، پدیده ها را در بهترین چهره و آفریده بیاراست که :
لقد خلقناالانسان فی احسن تقویم.
و این است که اوج زیبایی ساختاری واژه خدا درپارسی که :
فتبارک الله احسن الخالقین.
ازسوی دیگر ، ژرفاشناسی واژه زیبای خدا به این است که هرچه که در نهاد و درون ( ذات )
این واژه بزرگ ، غور کنی ، اوج آن راپایانی نیست . دراینجاست که نامهای ارزشمند و خوب
خداوند ـ که همه خوبند ـ و برنامها ( صفات ) بلند و همیشه آسمانی اش به دیده می آیند و چه
نامها و برنامهای زیبا و دیدنی ایی :بزرگ ( اکبر ) ، دانا ( حکیم و علیم ) ، بی نیاز ( صمد ) ،
چیره و پیروز ( قهار ) ، خشم گیرنده به آنانی که به خدا و خود و آفریده خدا بدی و زشتی
کرده اند ( منتقم و جبار ) و... و بی کران ... تا بی کران ...
چنین است که همچنانکه از این واژه زیبا و نغز و پرمغز برمی آید ، اینکه نزد ایرانیان همیشه
از کهن ترین روزگاران ، اندیشه بلند خدا و فرهنگ خداپرستی ( باور و پشتگرم به خدای یگانه
و بی همتا ) دراوج بوده و زهی سرافرازی و بلندایی و آفرین ایرانی را که چه زیبا خویش
رابدینگونه درتاریخ نمایانده است . پیش ازآنکه اندیشه یکتاپرستی در دیگر سرزمینها ی دور
ونزدیک به اوج رسد ، ایرانی به خدایی یگانه و توانمند با همه توان خویش باور داشته و به
آن پشتگرم بوده است . بیهوده و بیجا نیست که در سنگ انگاره ها ( سنگ نبشته های )
برجای مانده از کهن اززبان فرمانروایان و زمامداران می خوانیم که :
من به یاری خدا بر همه فرمان می رانم...
... و این است که می بینیم در دیوارهای پارسه ( تخت جمشید )
همه انگاره های دینی و خداگراییست .
... و براستی ، از خدا و خداپرستی ، چه بهتر و زیباتر است ؟
به باور من بهترین و زیباتر ین و بالاترین اندیشه ازآغاز تاهمیشه ، باور به خدای یگانه
و توانمند و ستایش و پرستش آن مهر مهرآفرین و اوج دوستی و بخشندگی است .
...واین ازآن روی نیست که چون ما خداپرست بوده و به یک خدای بزرگ و یگانه باورداریم ،
پس با یکسویه نگری( و تعصب ) این چنین گرایش به خداپرستی را بهترین می دانیم که سخن
راست ودرست راباید گفت. این فرایند پژوهشهای اندیشمندان بزرگ است نه گفته ما.
ودر شاهنامه ارزشمند و گوهربار استاد بزرگ ، خداوندگار ارجمند آیین جوانمردی و رزم آیینی
و پدر ارجمند و آسمانی تاریخ سرافراز و اندیشه و فرهنگ آسمانی و بلند وهمیشه زنده ایرانی
فردوسی بزرگ ، می بینیم که سرتاسر ، انباشته از دینداری و باور ( ایمان ) به خدای یگانه
است و همه نام آوران ارجمند ( قهرمانان ) آن همیشه پشتگرم و باورمند ( مومن )
به خدای بزرگ و راستی بوده اند .
... و زیباتر از همه اینکه به ویژه در شاهنامه بزرگ و ارزنده استاد بزرگ آیین جوانمردی و
رزم آیینی ایرانی ، پدر ارجمند و آسمانی اندیشه و فرهنگ آسمانی ایران ،
فردوسی بزرگ آمده است که :
ترا دین و دانش رهانَد درست ...
... دین درکنار دانش ...همانگونه که همیشه در دستورات دینی ما
برآن همواره پافشاری شده است ...
و اسلام که آمد ، مردم آزاده و پاکدل و خداجو ی ایرانی ، آن را به گونه ای نوین پذیرفتند .
چون از خدایی یگانه و بزرگ سخن می گوید و همگان را به برابری زیر سایه بلند او
فرامی خواند. و هم ازآنجاکه دین اسلام ، میهن دوستی گروههارامی ستاید و به آن
فرمان می دهد . و این سخن ارزشمند پیامبر گرامی اسلام ،
حضرت محمد ( صلّی الله علیه و آله وسلّم ) که :
حُبُّ الوطنِ من الایمان ،
خود بهترین و ارزنده ترین گواه میهن دوستی اسلام و پافشاری برآن است .چراباید دیده ها
رابه روی راستی ها بست .و چه ازمردم آزاده و میهن دوست ایران زمین ، بهتر و آزاده تر
و پاک تر و نجیب تر و باصفاتر و دلسوزتر ومهمان نوازتروانسان تر ... که
پناه اسلام و پناهگاه پیشوایان معصوم( ائمه ) و امامزادگانی بودند که
ازدست زور وستم فرمانروایان بد اندیش ( خلفای ناراست و
ناحق اموی و مروانی و عباسی ) به ستوه آمده و
به این سرزمین آزاده و پاک نژاد کوچ می کردند.
درسخنان ( احادیث ) پی در پی ( متواتر ) ازپیشوایان پاک ( معصوم ) رسیده است که
همچنان ازایران و ایرانی ، به بزرگی و خوبی یاد کرده اند ...
آفرین بر ایرانی ... بازهم آفرین بر ایرانی... آفرین ...
... واین است که من سروده ام :
ایران ! تو در پناه خدا جاودانه ای ...
ای در بهار سبز زمانها جوانه ای .
خونی . به خاک و ریشه ی دلها روانه ای.
موسیقی تو رستن شاد زمانه است .
شیرین ترین نوازش گوش زمانه ای .
ای از گلوی تشنه تو رازهای مهر.
تو مهربانترین سخن جاودانه ای.
می روید و خوشست زمین ار جوانه ات .
تودرگلوی خشک زمین آب و دانه ای.
می رویی و ترانه تو جاودانگیست .
توهمچنان سرود خوش عاشقانه ای .
باغ تو مست رویش سبز ترانه هاست .
عاشق ترین جوانه باغ ترانه ای.
یاد تو رویش خوش ومست زمانه است.
زیباترین جوانه سرو زمانه ای.
اندیشه سه رنگ تو هریک فروغ مهر.
می تابی و فروغ خوش بی کرانه ای.
هرگزززخم حادثه سرخم نکرده ای
ایران ! تو درپناه خدا جاودانه ای .
ای بهتر از من و ما ــ
...بهتر از تو هرگز نبود.
ایران من ! ...
آه ای ایران من !...
ــ بگذار جز با مهر تو نباشم ...
...جز بانام تو نمانم ...
... و جز ...
...و جز به نام تو نمی رم.
... دریغ که یک تن و جان ندارم ...
... کاش هزاران تن و جان درمن بود.
... وهمه را بی کران در پای مهر تو می ریختم.
... باورکن دوستت دارم... ترا و همه چیزت را ...
... چگونه باشم و رنج ترا و هم میهنانم را ببینم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟....
... بگو : چگونه ............؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
... خدایا ....
ایران من !
ـــ بگذارتا بمیرم رنج ترا نبینم.
ایران ! بهشتی ازتو بهتر کجاببینم ؟
جشن بزرگ ایرانی سپندارمز( روز مهرورزی و دوستی)
برای همه ایرانیان بزرگ ، تاهمیشه جاودانه و خجسته
روزبزرگ ایرانی سپندارمز
که اروپاییان آن راازما گرفتند و به نام ساختگی ( و من درآوردی ) ولنتاین به خورد ما دادند
،روز باروری و مهرورزی و دوستی ، به همه ایرانیان بزرگ شادباش و خجسته.
پایگاه دیگر نویسنده و سراینده ( شاعر) :
